Jak anorektyk postrzega jedzenie?
15

A A A

Chorzy na anoreksję kilka razy dziennie staczają ciężką walkę ze swoją psychiką. Dlaczego przyjmowanie pokarmów staje się dla nich problemem nie do pokonania?

W początkowej fazie anoreksji chorzy zaczynają ograniczać spożycie produktów powodujących tycieeliminują ze swojej diety jedzenie bogate w tłuszcze i węglowodany, jedzą głównie produkty typu light, owoce i warzywa. Efekty diety widać bardzo szybko, ale anorektycy nie poprzestają na tym. Zaczynają się obsesyjne myśli o jedzeniu, chorzy obmyślają, jak „udoskonalić” jadłospis, by znalazło się w nim jeszcze mniej składników mogących spowodować przyrost wagi. W skrajnej postaci choroby osoby z zaburzeniem są w stanie przyjmować jedynie kilkadziesiąt kalorii dziennie i mimo świadomości swojej choroby nie potrafią tego zmienić.

Jedzenie największym wrogiem anorektyka

Na anoreksJak anorektyk postrzega jedzenie?ję często zapadają osoby, które w wielu dziedzinach życia dążą do perfekcjonizmu, lubią mieć kontrolę nad sobą i otoczeniem. Odchudzanie daje im poczucie, iż mają „silną wolę” i potrafią zmienić coś wyłącznie dzięki pracy nad sobą. Dla takich chorych konieczność jedzenia staje się przeszkodą w osiągnięciu celu, a spożycie każdego posiłku skutkuje poczuciem winy i wrażeniem porażki. Niejedzenie staje się najwyższym życiowym priorytetem – by nie myśleć o głodzie, anorektycy wpadają w wir obowiązków zawodowych, intensywnie trenują (co wiąże się z utratą dodatkowych kilogramów) czy uczą się.

Świat anorektyka kręci się wokół jedzenia

Jedzenie może także stać się obsesją. Osoby z zaburzeniami potrafią całymi dniami planować posiłki, obmyślają, jak dobrać produkty, by spożyć jak najmniej kalorii, tłuszczów i węglowodanów. Rodzina anorektyka często nie zauważa pierwszych symptomów choroby, gdyż chory lubi gotować dla całej rodziny wymyślne potrawy, skrzętnie ukrywając, że sam ich nie je.

Tu dochodzi kolejny aspekt anoreksji – ukrywanie niejedzenia. Chory musi obmyślać techniki, które pozwolą mu ukryć chorobę przed otoczeniem i w efekcie poświęca dużo czasu i energii na wykręcanie się od wspólnych posiłków, pozbywanie się niezjedzonych produktów itd. Każda nadprogramowa kaloria wywołuje bowiem poczucie winy i wrażenie spożycia monstrualnej ilości jedzenia, którego znowu trzeba w jakiś sposób się pozbyć. A w przypadku tej choroby każdy środek jest dobry, by osiągnąć cel.

Zobacz historię dziewczyny, która z powodu anoreksji osiągnęła BMI 11,6 (norma to 18.5–24.9):

My Life with Anorexia

 

Skomentuj lub zadaj pytanie!

*
  1. Re: Jak anorektyk postrzega jedzenie? Agnieszka

    Mam na imię Agnieszka i mam 21 lat jeśli chodzi o tę chorobę to powiem tak moja waga była zawsze w skali 60-63kg przy wzroście 1,60cm mimo wszystko kochałam swoje ciało bo czułam się atrakcyjnie chodz miałam swoją mase nie brałam pod uwagę tego co jem ale kiedy zaszłam w ciąże przytyłam aż 33kg czyli około 94kg ważyłam juz w ostatnim miesiącu gdy urodziłam poprzez cesarskie cięcie i zanikł mi pokarm waga spadła do 80 kg i wtedy zaczeła się moja historia z dietą. Jadłam bo jadłam ale zaczełam się trochę zadręczać że powinnam schudnąć tak aby czuć się atrakcyjnie dla siebie mojego synka który ma obecnie 2,5 roczku i mojego chłopaka zaczełam robić wszystko w tym kierunku żeby stracić jak najwięcej kg by wrucić do swojej wagi czyli 60 kg osiągnełam swój cel bo odżywiałam się dosyć normalnie w ograniczonej ilości lecz zaczeły się tabletki odchudzające brałam je regularnie aż stwierdziłam że jedzenie jakie kolwiek nawet serek 0% jest dla mnie za tłusty i zaczełam jeść same owoce warzywa i piłam wode bardzo duzo płynów nawet herbaty rumiankowe i duzo kawy dziennie nawet z 6 kaw nawet w nocy piłam oczywiśnie bez cukru bo wyeliminowałam cukier w sekunde posanowilam nie słodzić i koniec pytanie dla czego ? własnie dla tego że w mojej głowie siedzi jedno ten obraz który widze z przed 2 lat w lusterku mam wrażenie że nadal jestem gruba mimo tego że nosze ubrania w roz S a nwet mieszczę się w XS gdzie nosiłam wszcześniej rozmiar XxL a nadal chce chudnąć jem tylko wtedy kiedy jest przy mnie chłopak a gdy jest w pracy moim obiadem jest kawa i jabłko lub woda i banan i czasem ogórek czy pomidor i to połówka bo dziele na 2 części zebym miala na potem wiem że to jest dla osoby zdrowej która wcina co lubi i nie odmawia sobie nic dziwne i chore bo nie moze uwieżyć w to jak można przetrwać na jabłku cały dzien i wodzie czy kawie ale dla mnie to jest coś wielkiego takiego jak bym zjadla Macdonalda lub KFC z dużą colą lub innymi napojami których nie pije co się ich boje .. Każdy posiłek nawet kanapka ciemnego pieczywa z plasterkiem sera czy wędliny jest dla mnie jak 10 L wypitego oleju ale jest taki czas ze zjem tego kebaba czy hamburgera ale potem mam zły chumor wszystko mnie drażni wyżywam się na moim chłopaku i kuce z mamą moją o byle co dlatego ze odnosze wrażęnie ze juz nie jestem taka chuda jak 5 min temu zanim zjadłam te jedzenie,czuje sie dobrze gdy mam pusty żołądek czuje się lekko i dobrze i mam wrażenie że gdy trzeba bd poradze sobie z tym i zaczne jeść ale się boje że to mnie przezwycięży i bd jeszcze gorzej .. A dalej robie tak jak robie i nie wiem co myśleć czy to jest juz choroba chodz czuje ze tak jest to udaje ze wszystko jest oky za to zaczełam posiadać wiedze o różych składnikach i ich odzialowywaniu również umiem liczyć kalorie co wczesniej nie mialam pojecia ile co i jak samo to przyszło do mnie jak by nauka mi sama do głowy wlazła.. ale moje pytanie jest następujące czy jestem juz chora na anoreksje ? czy to inny jakieś schodzenie czy może któś mi dać dobrą rade co mam zrobić by temu zaprzestać bo to się robi silniejsze ode mnie ;(

    Odpowiedz

  2. Re: Jak anorektyk postrzega jedzenie? Asia

    Ja chyba mam anoreksję w tej początkowej fazie. Wiem, że wyglądam normalnie mam 162cm i waże 54kg. Jakiś czas temu ważyłam 62kg. Postaram się zchudnąć do 48 i dam sobie spokój… NA PEWNO ;)

    Odpowiedz